το μυαλο μου

Το μυαλο μου μερικες φορες νιωθω οτι ειναι καλυτερος παιχτης απο την προσωπικοτητα μου.

Μικρη σκεφτομουνα τον θανατο  σαν ενα λογο για  να κλαψω.  Τωρα τον φοβαμαι.   Οι γονεις μου ηταν παντα διπλα μου αλλα πολυ υπερπροστατευτικοι. 

Στην εφηβεια μου  ημουν ατιθαση εκανα την επανασταση μου στα 16 μου χρονια. Ντυμενη στα μαυρα, εβαψα τα μισα μου μαλλια ξανθα, σκουλαρικια στα αυτια, αγαπημενη μουσικη το σκληρο ροκ.  Ηχοι των Gary moore, Joan Jet, Halloween, Deep Purple επαιζαν στο πικ απ μου και στο μυαλο μου ηχουσαν καμπανες αδρεναλινης.

Σχεσεις ερχοντουσαν, περναγαν, αφηναν μια γλυκεια η μια πικρη αναμνηση στο μυαλο μου, στην ψυχη μου και εγω συνεχιζα, μεγαλωνα.

Στα 19 γνωρισα τον αντρα μου , μου αρεσε απο την αρχη.   Ιδια γουστα ,ιδια μουσικη , ιδιο ποτο.  Οταν με γνωρισαν οι γονεις του δεν ειχα και την καλυτερη αντιμετωπιση.  Ισως να εφταιγε η τρελλα μου, δεν ξερω. Μα γιατι ομως  αναρωτιομουν δεν βλεπουν οτι το παιδι τους ειναι ευτυχισμενο;;, εμενα με βλεπουν μονο εξωτερικα, δεν βλεπουν , δεν νιωθουν οτι ειμαι καλο παιδι;;

Το μυαλο μου αποθηκευε πληροφοριες,τις δουλευε, τις εβαζε βαθια μεσα μου.  Τοτε ομως οτι συνεβαινε τα κραταγε στο υποσεινηδητο.  Μετα απο 6 χρονια σχεσεις παντρευτηκαμε, δεν με ενδιεφερε τιποτα μονο  εγω και κεινος μαζι.  Πιστευα οτι τωρα τιποτα δεν μπορουσε να με αγγιξει. Ποσο λαθος νομιζα.

Οτι κι αν ακουγα ,οτι κι αν γινοταν ημουν μονο εγω εκει ,ο αντρας μου οχι. Μοναξια, που  ειναι ο ιπποτης που ηρθε με το αλογο και με πηρε μακρια;; Που ειναι αυτος που ειπε ενωπιον του Θεου οτι θα με προστατευει και θα ειναι πλαι μου;;  Οταν ελεγε ο παπουλης στην εκκλησια για προστασια απο ολους, την μαμα του δεν την εννοουσε;;

Που εισαι αγαπη μου ; Γιατι δεν βλεπεις ; Γιατι δεν ακους;  Πληγωνομαι, ποναω, δεν με βλεπεις;; Τι λαθος εκανα;; Που σε πηρα μακρια;; {μιση ωρα με το αυτοκινητο} Που διαλεξα τον πρωτοτοκο γιο;; Αφου στο λεω οτι ποναω γιατι δεν μου δινεις το φαρμακο να γιανει η ψυχη μου;;

Ενα χρονο μετα εμεινα εγκυος, τι χαρα !! Το μυαλο μου εβαλε κι αλλα στο πισω του μερος . Εννεα μηνες περασαν ενα ατυχημα με αναγκασε να γινω λιγο δισκινητη , αλλα ολα πηγαν καλα. Καταφερα να φερω στο κοσμο μας εναν αγγελο, ακριβως οπως τον ειχα δει στον υπνο μου, ξανθο και ροδαλο, το μονακριβο λουλουδι μου.

Ακολουθουσα πιστα τις οδηγιες των παιδιατρων, δεν ηξερα βλεπετε . Λιγο προσοχη  στους πρωτους μηνες, καθαριοτητα, οχι πολλες αγκαλιες κτλ. Τι ειναι παλι αυτο γιατι με γραφουν ολοι;; Γιατι κανουν οτι θελουν και δεν ακολουθουν αυτα που τους λεμε;; Αφου οτι μας ειπαν ηταν ξεκαθαρο ,γιατι;; Κι αλλες πληροφοριες για το μυαλο μου, κι αλλη πληγη για την ψυχη μου.

Πολεμος μες στα σκατα του  απλυτου σκυλου τους, του απλυτου κορμιου τους, του βρωμικου σπιτιου τους. Δεν ειμαι ουτε ημουν υποχονδρια αλλα ποτε δεν αντεξα καποιον με σαπια δοντια να ταιζει το ΔΙΚΟ μας παιδι με αυτο που μολις δαγκωσε.

Κακοι ανθρωποι δεν ειναι , απλα δεν ειναι της αποψης ειναι το παιδι μου ευτιχισμενο;; οκ, οτι κι αν δω θα κραταω το στομα μου κλειστο, θα σεβαστω αυτα που θελουν για να ειναι και εμεις και εκεινοι χαρουμενοι.

Το παιδι μεγαλωνε και εγω  μεγαλωνα τον πονο μου ,τωρα ειχα αναβαθμισει το μυαλο μου και εκανα σεναρια. Αφου η αγαπη μου δεν θα μιλησει ,οταν μου πει αυτο ,θα κανω ..αυτο, και…..και….. τρελλα, κλαμα οταν ημουν μονη. Αξιζα σεβασμο, αποζητουσα την αγαπη τους ,το ενδιαφερον τους , το χαδι τους ……ποτε δεν τα απεκτησα.

Επιτελους ηρθε η ωρα ολη την καλη δουλεια που εκανε τοσα χρονια το μυαλο μου να την παρουσιασει. Και το εκανε, ενα βραδυ μεσα στο αυτοκινητο. Νομιζω οτι δεν υπαρχει αερας να αναπνευσω, θελω να φυγω, να βγω εξω απο αυτο που με περιοριζει. Γιατι η καρδια μου κτυπαει σαν τρελλη;;; Γιατι νιωθω πιεση στο κεφαλι μου;; Πεθαινω.

Οχι δεν πεθανα τελικα, την γλιτωσα με ενα υπογλωσσιο . Πηγα σπιτι κοιμηθηκα, την αλλη μερα θα ξυπναγε η καινουργια σουλα.

Επρεπε να επισκεφτω ολους τους γιατρους δεν μπορει κατι ειχα, η καρδια μου;;  το κεφαλι μου;; ποτε δεν φανταστηκα οτι ηταν η ψυχη και το μυαλο μου. Γναματευση “ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ”

Αρχισα αντικαταθλιπτικα, αγχολυτικα, ψυχοθεραπεια. Εκει ερχεται σαν ναρκη η γνωματευση του αγγελου μου, εξελικτικη διαταραχη με αυτιστικα στοιχεια. Που να παω να κρυφτω;; Πρεπει να φυγω, δεν αντεχω αλλο να με κυνηγουν οι σκεψεις μου,δεν αντεχω να αλλαζει τοσο πολυ το ονειρο μου,δεν…….

Πρεπει να βρω τη δυναμη Θεε μου πρεπει , με χρειαζομαι και γω και το παιδι μου. Ημουν ενα παζλ με χιλιαδες κομματια σκορπισμενα στο συμπαν. Επεπε να γινω καλα να βγω απο τον λαβυρινθο της καταθλιψης ,του παιχνιδιου που επαιζε το μυαλο μου χωρις να με ρωτησει, επρεπε!!

Ακομα παλευω με το παιχνιδι του μυαλου μου, ακομα με πληγωνει λιγο οτι δεν παιρνω την αγαπη που μου αξιζει απο “εκεινους ” αλλα το δουλευω. Εχω εναν αγγελο που μοιαζει εξωτερικα στον πατερα του, αλλα εσωτερικα σε μενα. Εχω δωσει ολο μου το ειναι να τον βοηθησω, να του δειξω τον κοσμο μας, να μου δειξει τον δικο του. Ειμαι η αλυσιδα που ενωνει τους δυο κοσμους.

Καποιες φορες παει πολυ καλα, αλλες παλι κανει πισωγυρισματα οπως εγω. Αν θα με πιασει κριση κρυβομαι βαζω το προσωπειο με το χαμογελο μπας και κρυφτω αλλα τα πιανει ολα στον αερα. Παμε καλα ομως. “Εκεινοι” δεν ξερουν πολλα για αυτο  που ποναει την ψυχη μου, ξερουν μονο αυτα που πρεπει. Να ειναι καλα οι γονεις μου που ειναι στο πλευρο μου και με βοηθουν οσο μπορουν. Να ναι καλα και “εκεινοι” Και ο Θεος που απο κει ψηλα καποιες φορες μου φωτιζει τον δρομο, και τα καταφερνω.

Τωρα πλεον ειπα του ιπποτη μου οτι θα πηγαινω εκει που θελω μονο οταν νιωθω ΕΓΩ καλα και ετοιμη. Του  εκανα δωρο μια ασπιδα και του ειπα να μην την ξεχασει ποτε γιατι οι πληγες μου ειναι ακομα ανοικτες.

Προσπαθω να ελεγχω πιο πολυ το μυαλο μου, επειδη ομως δεν εχω βρει ακομα ολα τα κομματια μου, πολλες φορες με κερδιζει. Τωρα δεν παιρνω χαπια, τα εχω στην τσαντα μου για περιπτωση αναγκης και για ασφαλεια.

Τωρα δεν ζοριζομαι να αντεξω καταστασεις που θεωρω απαραδεκτες.  Μολις βρω ολα τα κομματια μου και βγω νικητρια στο πολεμο με τους φοβους μου θα ηθελα να χαρισω ενα αδελφακι στον μονακριβο μου. Θα ηθελα…….

Δεν διαφερω απο τους αλλους ανθρωπους , ουτε η οικογενεια μου διαφερει απο καποιες αλλες.  Υπαρχουν ανθρωποι που σιγουρα περνουν και ζουν χειροτερες καταστασεις απο μενα, υπαρχουν και αλλοι με καλυτερες.

Ειμαστε αλλος ενας κρικος που φτιαχνει αυτην την αλυσιδα που λεγεται ζωη και ειμαστε πολυτιμοι.  Καπου μπορει τα πιο πανω λογια μου να σας θυμιζουν κατι, μπορει και οχι.  Ενα ειναι το σιγουρο  υπαρχω, και οσο θα υπαρχω θα προσπαθω να κρατησω την σπιθα μεσα μου για να ειναι ο κρικος μας γερος.

Ειμαι η σουλα ,μια γυναικα 36 χρονων με κρισεις πανικου και αγοραφοβιας,με ενα παιδι που εχει μια ιδιαιτεροτητα, με εναν ιπποτη διπλα μου που ποτε δεν του εμαθαν να αντιμιλα, αλλα ειμαι υπερηφανοι για μας.

Και η ζωη συνεχιζεται………………………………………………………..με εκτιμηση σουλα

About these ads

9 Responses to “το μυαλο μου”

  1. giotavita Says:

    Καλησπέρα καλή μου Σούλα.
    Διάβασα όλα τα γραφόμενα σου και δεν θα πω_λυπάμαι_οπως ολοι λένε.
    Στεναχωριέμαι απλά οταν νέοι άνθρωποι λόγω της μεγάλης τους ευαισθησίας μπαίνουν σε τέτοιου είδους επώδυνα μονοπάτια.
    Δεν είμαι ψυχολόγος,αλλά επειδη ψαχνω εδω και χρόνια(γύρω στα 35) το”πόθεν ερχόμαστε και που πάμε σαν ανθρώπινα όντα” άκουσα πολλές φορές τους”γνωριζοντες”να λένε πως αυτά τα παιδια που οι γιατροί τα κατατασσουν σε -μη κοινωνικά κτλ-μόνο μια ιδιαιτερότητα έχουν που αυτοί δεν την δέχονται.Λειτουργουν ενα πολύ μεγαλύτερο μέρος του εγκεφάλου τους απο εμάς και ειμαστε εμείς με την αγνοια μας που τα μπερδευόυμε.Δεν μπορουν να ελιχτούν μεσα σε άτομα κατώτερου νοητικου επιπέδου.
    Ξερω πως ενας ψυχιατρος θα γελούσε ειρωνικά μ’αυτο που γράφω.αλλά το εχω δει και στην πραξη πριν χρόνια.
    Αγάπη και στοργή είναι το φαρμακο…και πολυ συζήτηση και χ…ε τους δασκαλους που εγιναν δασκαλοι γιατι μεχρι εκει έφταναν οι βαθμοι των παμελληνιων,ή γιατί έπρεπε να μεριμνησουν για τον άρτον υμών τον επιούσιον.
    Εσυ κοιτα να τα ξεχασεις ολα τα”κακα”του παρελθοντος και να ασχολεισαι μονο με το αγγελουδι σου!.Εσένα χρειαζεται και πρέπει να γινεις ο οδηγός του.Και να εισαι σίγουρη πως το παιδακι σου τίποτα δεν έχει.Του πέφτει-απλά-δυσκολος αυτός ο απάνθρωπος κόσμος.Αντιδράει γιατί”έχει ακομα” μνήμες απο καλυτερους κοσμους μέσα στους οποίους όλοι πηγαινοερχόμαστε!!!!
    Με αγάπη Παναγιωτα
    (μητέρα μιας κόρης 25 χρόνων)

  2. Agorafoviagr Says:

    Είμαι χαρούμενος που διαβάζω έναν Άνθρωπο ειλικρινή. Έναν άνθρωπο που δε ντρέπεται να πει για αυτό που περνάει ο ίδιος και το παιδί του. Κάποιοι δυστυχώς τα κρύβουν. Δε φταίνε μόνον αυτοί. Είναι και ένα μέρος της κοινωνίας που ακόμα λόγω άγνοιας, κακής ενημέρωσης ή και ελλιπούς ενημέρωσης, βάζει στο περιθώριο ανθρώπους με μία δυσκολία ψυχική. Ελπίζω ότι αυτό θα αλλάξει. Στο χέρι όλων μας είναι. Χρειάζεται καλή διάθεση. Δίνεις φίλη μου Σούλα έναν αγώνα διπλό. Εγώ δίνω με τον εαυτό μου για την κατάθλιψη και την αγοραφοβία με κρίσεις πανικού που έχω. Εσύ δίνεις και για το λουλούδι σου, το παιδί σου. Νομίζω ότι το παιδί σου. σου έδωσε τη δύναμη και το κίνητρο για να μην πέσεις ή για όποτε πέφτεις να σηκώνεσαι γρήγορα. Σαν Σούλα σε καταλαβαίνω. Σαν μητέρα προσπαθώ καθώς φίλη μου, δεν είμαι γονιός. Όμως βλέπω τους γονείς μου, που τραβήξανε τα προηγούμενα χρόνια αρκετά από εμένα. Τράβηξα και εγώ από εκείνους. Είναι αυτά αναμενόμενα σε ένα σπίτι. Είναι όμως και ένα μεγάλο θέμα που δεν είναι της παρούσης. Μέσα από την αντιμετώπιση των φόβων μας με τις δικές μας όσο γίνεται δυνάμεις, οι φόβοι χάνουν τη δύναμή τους. Λες για πισωγυρίσματα κάπου. Είναι κάτι που με φοβίζει. Πότε θα έχω πισωγύρισμα και πόσο δυνατό ή όχι θα είναι. Είναι μέσα στο πρόγραμμα και αυτό. Όσο μπορούμε όμως προσπαθούμε να το περνάμε πιο αναίμακτα ψυχικά. Είμαστε άνθρωποι με ψυχή όπως όλοι. Με ίσα δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Δίνουμε τον αγώνα μας σεβόμενοι τους άλλους και απαιτώντας τον πρέποντα σεβασμό. Σου εύχομαι ότι καλύτερο σε εσένα, στο παιδί σου και στον ιππότη σου :)
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  3. soulaa Says:

    Σε ευχαριστω φιλε, πραγματι τον καιρο που ειχα καταθλιψη το μονο που ενοιαζε ηταν το παιδι μου. Ξερεις μεχρι καποια στιγμη κοροιδευα την μανα μου για καποιες συμπεριφορες. Τωρα ακριβως τις ιδιες συμπεριφορες τις κανω εγω{ κατα μανα κατα κυρη} Να ντραπω γιατι;;, Να κρυφτω απο τι;; Ουτε εγω επελεξα αυτα που μου συμβαινουν, ουτε το παιδι μου, ουτε ο αντρας μου . Γιατι να κρυφτω, να προσπερασω το προβλημα και να χαμογελω ψευτικα λεγοντας πως δεν συμβαινει τιποτα;; Κατανοω, ενημερωνομαι, προσπαθω ,ψαχνω, διαβαζω, θυμωνω,γελαω,αγαπαω σεβομαι.
    Να εισαι καλα με εκτιμηση σουλα

  4. agorafoviagr Says:

    Έτσι είναι φίλη μου Σούλα. Δεν είμαι γονιός αλλά από πολύ κοντινού προσώπου το παιδί που βλέπω συχνά με βλέπω ότι αν γινόμουν γονιός μπορεί να έκανα το λάθος να ήμουν υπερπροστατευτικός. Στους γονείς μου καταλογίζω κάποια λάθη που κάνανε. Όμως τα κάνανε από άγνοια και με κίνητρο την αγάπη τους. Κάποιες φορές ήταν υπερβολική και με έβλαψε. Όμως δε γνωρίζανε. Οπότε αν τους κρίνω αυστηρά τότε καλά θα πάθω αν κριθώ και εγώ από το παιδί μου αυστηρά (αν ποτέ με αξιώσει ο Θεός να κάνω). Πάντα με καλό τρόπο πιστεύω ότι μπορούμε να δείχνουμε στους γονείς μας που έσφαλαν χωρίς να τους κάνουμε να αισθάνονται τύψεις. Το λέω γιατί μένω μαζί τους και πάνω σε καμία ένταση τους λέω να σταματήσουν να κάνουν όπως παλιά γιατί αυτό δε με βοηθάει. Προσπαθώ τα τελευταία χρόνια να το κάνω με τρόπο καλό. Άνθρωποι είναι και αυτοί και πληγώνονται. Είναι λεπτές φίλη μου οι ισορροπίες. Δε θα κρυφτείς Σούλα. Αλλά θα προσέξεις κατά τη γνώμη μου και σε ποιους θα μιλήσεις περισσότερο. Γιατί κάποιοι ακόμα δεν καταλαβαίνουν.
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  5. soulaa Says:

    Ασφαλως και επιλεγω σε ποιον θα μιλησω και τι θα πω. Οσο για τους γονεις μας……ολοι κανουμε λαθη αλλοι το παραδεχονται , σε αλλους δεν ειναι ευκολο. Δεν ανατρεχω στο παρελθον. οσο για το τωρα τους ηταν {απο την αγαπη τους} δυσκολο να παραδεχτουν οτι η κορη τους πηγαινει ψυχιατρο. Θελησαν χρονο. Οταν με νευριαζουν, νευριαζω, φωναζω, αν εχω αδικο ζητω συγνωμμη, αν δεν εχω , επιμενω στην αποψη μου και ζητω συγνωμμη μονο για την φωνη.
    Με εκτιμηση σουλα

  6. imikrimarika Says:

    Δεν είναι εύκολο να εκφράζει κανείς τη γνώμη του και να ακούγεται , ιδιαίτερα όταν μπαίνεις σε καινούργιο σόι! Έχει μπρος , έχει πίσω .Ώσπου ύστερα από μερικά χρόνια , μαθαίνεις τα κουμπιά τους , μαθαίνουν τα δικά σου . Αποδέχονται πιο εύκολα κάποιες συμπεριφορές που παλαιότερα θεωρούσαν απαράδεκτες. Ο επιμένων νικά. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να εκφραζόμαστε , να συζητάμε .Πιο εύκολο είναι με το σύντροφό μας απ’ότι με τους γονείς τους, που λόγω ηλικίας είναι λιγότερο δεκτικοί σε αλλαγές.Όταν το ζευγάρι έχει κοινό μέτωπο απέναντι στους συγγενείς είναι πιο εύκολα τα πράγματα. Αλλά οι άνθρωποι δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη θέλει δουλειά πολύ απ’όλες τις πλευρές , για να πληγώνουμε λιγότερο ο ένας τον άλλον.

  7. maria Says:

    Αγαπητή Σούλα,
    διάβασα με πολλή συγκίνηση την ιστορία σου. Συγχαρητήρια για την ειλικρίνειά σου και τον αγώνα που καταβάλεις καθημερινά! Κύριο μέλημά σου θα πρέπει να είναι ο εαυτός, πρώτα η εσωτερική σου ισορροπία και ύστερα το ωραιότερο δώρο της ζωής, το παιδί σου. Αν είσαι εσύ καλά θα είναι κι εκείνο!
    Καταλαβαίνω τον πόνο που νιώθεις για τους γονείς του ιππότη σου…Είναι τόσο δύσκολο και ψυχοφθόρο να ζητάς το πιο αυτονόητο και απλό πράγμα στη ζωή-λίγη αγάπη και κατανόηση-και ανταυτού να εισπράττεις απόρριψη και αδιαφορία…Είναι μεγάλος ο πόνος…Εμείς οι άνθρωποι με κρίσεις πανικού, κατάθλιψη κτλ. είμαστε πολύ ευαίσθητα άτομα,γι’αυτό και είμαστε τόσο ευάλωτοι σε αυτές τις διαταραχές της ψυχής. Σε αρκετές πλευρές της ζωής σου βρίσκω κοινά μονοπάτια.Κοινές συμπεριφορές, κοινά συναισθήματα, κοινές εμπειρίες…Ήμουν κι εγώ ένα άτομο με σοβαρές κρίσεις πανικού,με στάδια κατάθλιψης,ανορεξίας,βουλημίας…Λέω “ήμουν”,γιατί πλέον πατάω γερά στα πόδια μου και όταν καμιά φορά χάνω έδαφος, έχω κι εγώ το δικό μου ιππότη που με βοηθάει να νιώσω “τη σιγουριά του να πατάς στη γη”…Όλα άρχισαν στα 19 μου, η επανάσταση της ψυχής ή του μυαλού…Κατάφερα μέσα σε 3 χρόνια,με αργά βήματα,με βοήθεια από ψυχολόγο,γονείς και ιππότη να ξεφύγω απ’τα παιχνίδια του μυαλού. Σε όλη μου τη ζωή ήμουν το “χαμογελαστό κορίτσι”, που μέσα της όμως πολλές φορές έκλαιγε…Η αλήθεια είναι ότι δε μου έλλειψε τίποτα(το βασικό τουλάχιστον)απ’τη ζωή.Οι γονείς μου υπερπροστατευτικοί(όπως τον περισσότερων με παρόμοια προβλήματα)είχαν φτιάξει έναν ιδανικό κόσμο γύρω μου και όταν είδα το πρόσωπο της πραγματικής ζωής…
    Οπως με ένα “κλικ” όλα αρχίζουν, έτσι και με άλλο ένα “κλικ” όλα τελειώνουν!Εμένα το δικό μου “κλικ” έγινε όταν επισκεύτηκα έναν οικογενειακό φίλο γιατρό, υπεύθυνο στην καρκινολογική πτέρυγα νοσοκομείου. Εκεί γνώρισα παιδάκια με καρκίνο,να κάνουν χημειοθεραπείες και μερικα να ειναι στο τελευταιο σταδιο…Από εκείνη τη στιγμή άλλαξα κοσμοθεωρία!Η ζωή είναι μικρή για να τη σπαταλάμε έτσι…Πλέον είμαι το χαμογελαστό κορίτσι που βλέπει τη ζωή με αισιοδοξία!Οι φόβοι υπάρχουν για να αγωνιζόμαστε να τους αντιμετωπίσουμε!Δείτε τον κάθε φόβο ως πρόκληση!
    Αγαπητή Σούλα πίστεψε στον εαυτό σου και στις δυνάμεις σου!Το παιδί σου έχει μια ιδιαιτερότητα!Θα μάθεις πάρα πολλά από εκείνο,πίστεψέ με!
    Σε χαιρετώ με αγάπη και σου στέλνω τη θετική μου ενέργεια!

  8. ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ Says:

    Χαίρομαι που διαβάζω την ιστορια ενός άλλου ανθρώπου….και που αυτή μοιάζει με τη δική μου…έχω κι εγώ κατάθλιψη και κρίσεις αγοραφοβίας και ανορεξία εδώ και οχτώ χρόνια…είχα κάποτε γνωρίσει και γώ έναν ‘ιππότη’ σαν τον δικό σου…μόνο που όμως μόνο εγώ τον αγάπησα….εκείνος δεν μπορούσε να ή δε μπόρεσε ποτέ να με αγαπήσει….ή δεν ήθελε να με αγαπήσει ίσως…έκανα ένα τραγικό λάθος….πίστεψα ότι και εκείνος με αγάπησε…αλλά όχι….και αυτό το λάθος παραλίγο να το πληρώσω με την ψυχική μου ισσοροπία και παραλίγο να χάσω για πάντα τον εαυτό μου… όταν το είδα ότι ποτέ δε με αγάπησε…..ήταν αργά είχα κιόλας αρρωστήσει…….πέρασα τη πιό δύσκολη και τη πιό επίπονη φάση στη ζωή μου….έζησα έναν εφιάλτη….τον χειρότερο της ζωής μου…τώρα οχτώ χρόνια μετά…είμαι καλύτερα το έχω ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό….και συνεχιζω…..Ηλιαχτίδα.

  9. soulaa Says:

    φιλοι μου σημερα διαβαζε ο γιος μου θρησκευτικα κρατησα και σας μεταφερω μια προταση που συγκρατησα: “η ζωη ειναι ενας μεγαλος αγωνας με τις δυσκολιες της και τα εμποδια της. Δεν πρεπει να το βαζουμε κατω και να εχουμε θετικη σκεψη και ελπιδα για ολα”
    Καθε ενας απο μας ειναι εδω για να σηκωσει τον δικο του σταυρο……εεεεε αν αυτος ο σταυρος εχει και κρσεις πανικου+αγοραφοβια+φοβιες γενικως ,τοτε ο σταυρος ειναι ακομα βαρυτερος.
    Οπως λεει ομως και ο ψυχιατρος μου θα νιωσουμε πολυ καλυτερα αν βαλουμε τον πο…η τον φοβο μας απεναντι μας και τον πυροβολησουμε αφου πρωτα τον….αγκαλιασουμε.
    να ειστε ολοι καλα ,σας ευχαριστω πολυ για τα καλα σας λογια …ξερω οτι δεν ειμαι μονη. σουλα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s


Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: